Köl Tigin Ünlemesi

Gökyüzünün en derin mavisine karışan siyah saçlar, geçmişin fısıldadıklarını taşır adeta. Hakan İlhan Kurt’un kaleminden dökülen bu satırlar, Kök Türklerin destansı sesini bugüne ulaştırıyor; bir medeniyetin izinde, hüzünle karışık bir gururun peşine düşüyor. Her kelime, bozkırın rüzgârında savrulan bir nağme gibi, geçmişin tozlu sayfalarından süzülerek gelir. Sözcükler, bazen bir kılıcın keskinliği, bazen de bir annenin ninni yumuşaklığıyla dokunur yüreğe. Uzatılan saçlar, sadece bir gelenek değil, bir direnişin, bir aidiyetin simgesidir burada. Her hece, ataların ruhuyla buluşur; her mısra, unutulmuş bir çağın kapısını aralar. Gece, siyah saçların gölgesinde erir, sabahın ilk ışıkları ise bu kadim hikâyenin izlerini sürer. Yazılanlar, ne bir övgü ne de basit bir anlatıdır; zamanın ötesinden gelen bir çağrıdır sanki. Yitik bir medeniyetin sesi, bu dizelerde yeniden can bulur; her okunuşta, geçmişin.