Kokulu Köşk’ün Özgür Ruhları

Hüzünle yoğrulmuş bir harabenin kapıları, yüreği kırılgan Pimpirik’in elinde yavaşça aralanır. Sokakların tozunu, yorgunluğunu sırtında taşıyan Çökelez, bu yıkık dökük mekâna adım attığında, taşlar bile canlanır. Bir zamanlar korku salan Karakaş, buraya sızan acı kokusuyla değil, Esat Bey’in ellerinde açan leylakların tazeliğiyle gelir artık. Kör Şefik’in dokunuşlarıyla ısınan bu ev, hüznün gölgesi altında bile neşeyi unutmaz. Her biri kendi savaşını veren bu ruhlar, Kokulu Köşk’te buluşur; özgürlüklerini, hayallerini ve umutlarını paylaşırlar. Üç ayrı oyun –"Bakmayı Bilmek", "Kokulu Köşk" ve "Özgür Rüyalar"– ikişer perdelik sahnelerde, yaşamın acı tatlı anlarını izleyiciye sunar. Her perde, bir mücadelenin, bir dostluğun ya da küçük bir zaferin hikâyesidir.