Kök

Uyanış anı, gözlerini açtığında başlıyor her şey. Altın ve kırmızının ağırlığı altında, avizelerin gölgesinde ilk fark ettiği, kendi elleri — yıllardır içgüdüsel bir sığınak gibi birbirine kenetlenen parmakları. O boşluk hissi, geçmişin ağırlığı, bir anda eriyip gidiyor dokunuşla. Eller, kök salmışçasına toprağa tutunuyor sanki, hayata yeniden bağlanmanın ilk işareti gibi. Bir çocuğu sevmek için ne eksiksiz bir akla ne de kusursuz bir yüreğe gerek var. Kendi varlığından yeni bir benlik doğurmanın, hayata tutunmanın tek yolu, gerçeği olduğu gibi kabul etmekten geçiyor. Kimi zaman sevinç, kimi zaman korku, kimi zaman hüzün — her duygu, payına düşeni yaşıyor. Şanssızlığın gölgesinde debelenirken, kaderin aslında onu bir yıkımdan koruyup umuda emanet ettiğini fark ettiği gün, yeniden doğuyor. Her yol ayrımı, yeni bir başlangıç demek. Onun hikâyesi de, başkalarının kaderini değiştiren böyle bir dönemeçte şekilleniyor.