Kod

Artık savaşlar cephelerde değil, gündelik yaşamın ta ortasında patlak veriyordu. Gözle görülmeyen bir düşman, her an her yerde olabilirdi: kaldırımda yürüyen bir öğrenci, parkta oturan yaşlı bir adam, hatta durakta bekleyen bir anne. Barış nutukları atanlar, perde arkasında kanlı oyunlar çevirirken, korku sokaklara sızmıştı. Kimse güvende değildi, çünkü tehlike artık bir yüz, bir isim taşımıyordu. Her köşe başında bir tuzak, her tanıdıkta bir şüphe gizliydi. Bombalar patlamadan önce bile, panik tohumları zihinlere ekilmişti. Bu, görünmeyen bir savaşın sessiz çığlığıydı.