Kod Adı Engerek 2

Yaralı bedeniyle toprağa yaslanmıştı, parmakları kan içinde kalmıştı. Nefes almak bile zorlaşmış, ciğerlerine dolan duman boğazını yakıyordu. Etrafında patlamalar birbirini kovalıyor, mermi sesleri kulaklarında uğulduyordu. Bir an önce ayağa kalkmalı, silahını doğrultmalıydı; ama kolları sanki taş kesilmiş, yarası durmadan kanıyordu. Arkadaşları çatışmanın ortasında ölümüne savaşıyordu, o ise burada çaresizce beklemekten başka bir şey yapamıyordu. Utançla karışık bir öfke yükseldi içinden. Geceyi hep bir sığınak bilmişti, karanlığın kucağında düşmanlarını alt etmişti nice kez. Şimdi ise aynı gece, acımasız bir tuzak gibi üzerini örtüyordu. Gözleri yıldızlara kaydı bir an, belki de son kez. Yaşamak için daha çok zamanı vardı, yaşatmak için... Ama bedeni ona itaat etmiyordu. Kan kaybıyla kararan dünyasında, son bir umut kıvılcımı yanıp sönüyordu.