Kocaman Kocaman Ben

On yaşında bir çocuk düşünün; boyu değil, varlığı öylesine büyük ki evin dört bir yanına yayılıyor sanki. Odaların içine sığmıyor, annesi sofrayı onun üzerine seriyor, babası ve kardeşleri adeta üstünde geziniyor. Masaya yer yok, çünkü o zaten her yeri kaplıyor. Peki ya ruhumuz? Bedenimiz dar bir alana sıkışmışken, içimizdeki dünya nasıl da uçsuz bucaksız olabiliyor. Bazen kendimizi bir noktaya sıkışmış hissediyoruz, bazen de öyle genişliyoruz ki etrafımıza sığamıyoruz. Bu hikâye, tam da bu ikilemi anlatıyor: Ya devleşip taşmak ya da küçülüp yok olmak arasında gidip gelen insanın hallerini. Her satırda, varoluşun bu garip dengesini yeniden sorgulatıyor.