Koca Ren

Adem, Almanya’da büyüyen on dört yaşında bir çocuk. Yüreğinde memleket hasreti, gözlerinde bitmek bilmeyen bir hüzün var. Hele Adnan Abisi’nin idam sehpasına gönderilme tehlikesi, onu içten içe yakıp kavuruyor. Okulda da rahat yüzü yok; öğretmeninden arkadaşına kimseyle kaynaşamıyor. Bir zamanlar neşeli, cesur bir çocukken, şimdi içine kapanık, yalnız bir gence dönüşmüş. Babası, onu biraz olsun açılsın diye Kenan adında bir hemşerisine emanet eder. Ne var ki Kenan, güven veren biri değil. Yine de onunla tanışan Gül ve Cemal, Adem’in yüreğine dokunur. Günler geçerken, dertlerini paylaşabildiği tek yer Ren Nehri’nin kıyıları olur. Orada, sessizce akıp giden sulara içini döker, bir gün mutluluğu da anlatabilmeyi umut eder. Fakir Baykurt, Duisburg üçlemesinin bu ikinci romanında, işçi ailelerinin Almanya’daki yaşam mücadelesini, yabancılık duygusunu ve umutlarını sade, etkileyici bir dille anlatıyor.