Koca Karınlı Kent

Bir çocuğun gözünden kaybolan bir köyün, dağların kucağından beton ormanlara sürüklenişini düşünün. Yaşananlar değil de, yaşananların ardından gelen sessizlik daha ağır basar mı? Toprağın kokusu unutulurken, apartman boşluklarında nefes almaya çalışan bir beden... Kimliğini haykırmak isterken susturulan, özgürlüğü ararken zincire vurulan bir ruh. Suzan Samancı, *Koca Karınlı Kent*'te bu sessizliği parçalıyor: acının, hasretin ve umudun iç içe geçtiği bir hikâye. Anılar parçalanır, geçmiş sislenir; ama gelecek, avuçların arasında tutulamayan bir yangın gibi yayılır. Yitip gidenler, unutulanlar, bastırılanlar... Hepsi bu kentin karnında inler. Yazar, bir aşkın izini sürerken, aynı zamanda bir ülkenin yaralarını da açığa çıkarıyor. Sis dağılırken, pencereye vuran ışık lekeleriyle uyanan kent, kendi gerçeğiyle yüzleşiyor. Acı doyurulmalı, ruh sağaltılmalı. İnsan, bir gizden ibaret değil midir zaten?