Kızlar Aman

Kürşat’ın zihninde bir hayalet dolaşıyor: kılıcını savuran, atının üzerinde dimdik duran, zulme baş kaldıran o eski günlerin asi ruhu. Gözlerini kapadığında, karların altında filizlenen kardelen gibi, zindan duvarlarını yarıp çıkıyor sanki. Mazlumların kapısını çalıyor gece yarısı, sarayın koridorlarında gölgesi salınıyor. Arkadaşlarını topluyor yeniden, kılıcını hırsla savuruyor, hesap soruyor zalimlerden. Güneşle uyanıyor, gülüyor, öfkeleniyor, sonra birden duruluyor. Uzaklara dalıp gidiyor, değişecek günleri bekliyor. Sofia’nın adı dudaklarında titreşiyor: Keşke... Keşke o günler geri gelse, keşke o kız ölmeseydi. Acılarını haykırıyor, gözyaşlarına boğuluyor, sonra yine mazlumdan yana duruyor. Ama her şey bir rüya gibi, uzakta ve imkânsız.