Kızılırmak

Ortadoğu’nun kanlı toprağında akan bir öfke gibi Kızılırmak; isyanın, aşkın ve umutsuzluğun sesini fısıldar. Hasan Hüseyin’in dizeleri, nar taneleri gibi patlar, kuşların kanat çırpışıyla yarılır gökyüzü. Temmuz’un sıcağında doğan bir çocuk, annesinin karnını tekmelediğinde başlar her şey. Kırmızı böcekler, intiharlar, içkiler ve Haçaturyan’ın besteleri arasında savrulurken, bir yandan da devrim naraları yankılanır uzaklardan. Köprüler yıkılır, karpuzlar çatlar incecik boyunlarıyla, ay bedir bedir doğar ama hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Silah sesleriyle şarkılar iç içe geçer; karamsarlık bir demet güle dönüşür belki de. Yorgunluktan bitap düşen bedenler, yine de umudu sımsıkı kavrar. Bu şiirler, bir ırmağın uğultusudur; bazen coşkulu, bazen hüzünlü, ama her daim diri.