Kızıl Mavi

Yüreğinde isyanın ve yalnızlığın izleri derinleşen bir adamın hikâyesi bu. Göçmenliğin acımasız rüzgârında savrulan, aşkın ve inancın kırılgan sınırlarında dolaşan bir ruh. Gece, onun için bir süzgeç; gündüzün soğuğu ise yüzüne dokunamayan bir el gibi. Alnı dimdik, damarlarında direnişin fısıltısı, ama içindeki çığlık sessizce kaynıyor. Celladın selamıyla vurulmuş, zulmün ayazı yüreğine işlemiş. Hançeri bileylenmiş, kını kirlenmiş; öfkenin kanı, çaresiz gözlerin ardında donup kalmış. Yağlı kendirin dişleri arasında sıkışan umut, bir çarmıhta sınanmış utangaç bir inanç gibi. Bu şiirsel anlatı, acının ve başkaldırının dilinden konuşuyor; sessiz çığlıkları duyuruyor.