Kızıl Kar

Kışın en acımasız günleri Doğu Anadolu’yu kasıp kavururken, 1914 Aralık’ında Pitkir Sınır Karakolu’na ayak basan askerlerin gözleri uykusuzluktan kan çanağına dönmüş. Dağların dondurucu soğuğu kemiklerine işlerken, tükenmiş bedenleriyle son bir gayretle ilerliyorlar. Gökyüzü, sanki yırtılmış da sonsuz bir kar yağışı başlamış gibi, her yanı beyaza bürümüş. Tam bu sırada, atını karları yararak sürdüren bir haberci, karakola ulaşıyor: Enver Paşa’nın komutasındaki ordu, Pitkir üzerinden Sarıkamış’a doğru yürüyüşe geçecek. Bu küçük sınır nahiyesi, savaşın gölgesinde kendi kaderiyle baş başa. Halk, açlık ve soğukla boğuşurken, bir yandan da kendi iç hesaplaşmalarını sürdürüyor. Çil Ali, kılıcını kuşanıp dağa çıkmış; Beyler’in zulmüne son vermek, Gül ile Osman’ın aşkını engelleyenlere hadlerini bildirmek için. Herkesin derdi başka, ama hepsi aynı kışın, aynı savaşın, aynı belirsizliğin içinde. Karlar eridiğinde.