Kızıl Kahkah - Sert Kapak

Leonid Andreyev, Rus-Japon Savaşı’nın yarattığı yıkımın gölgesinde, savaşın insan zihninde açtığı derin yaraları anlatıyor. Mançurya cephesinde bir subayın parçalanmış günlük notları, ölümünden sonra kardeşi tarafından bir araya getirilir. Bacaklarını kaybeden genç asker, kan ve ölümle boyanmış topraklara "Kızıl Kahkaha" adını verir; bu, çıldırmış bir dünyanın çığlığıdır. Savaşın acımasızlığı, askerleri bitkin düşürürken doktorları da çaresizliğe sürükler. Cephe gerisinde kalan kardeş, savaşın dehşetini uzaktan izlerken zamanla duyarsızlaşır ve kendini deliliğin kıyısında bulur. Ölüm haberi gazetelerde yayımlanan bir askerin annesi, oğlundan bir ay boyunca mektup alır – sanki ölüler, yaşayanlara seslenmektedir. Andreyev, savaşın toplumu nasıl bir kolektif çılgınlığa sürüklediğini, insanlığı nasıl yok ettiğini, acı ve umutsuzluğun sınırlarında gezinen bir anlatıyla gözler önüne seriyor.