Kızarmış Palamutun Kokusu

Zamanın akışı içinde hiçbir şey eskisi gibi kalmıyor; ne insanlar, ne anılar, ne de o tanıdık sokakların kokusu. Bir zamanlar bırakıp gittiğimiz ya da bizi bırakıp gidenler, artık yalnızca hatıralarda yaşıyor. Geçmişe dönüp baktığında, her şeyin değiştiğini görmek kaçınılmaz; ne o eski evin kapısı, ne de çocukluğunun o bildik palamut tezgâhının kokusu aynı. Kaybettiklerimizin yerini, farkında olmadan kazandıklarımız alıyor belki de, ama bu teselli, insanın kendi kendine oynadığı en acımasız oyunlardan biri. Kimi zaman bir anıda, kimi zaman bir yüzde, kimi zaman da bir şarkıda buluyor kendini. Hayat, onu hangi yöne savuracaksa, oraya sürüklüyor. Gözlemlediği insanların farkında olmadığı anlarda, yokluğun hüznü yerini sessiz bir tanıklığa bırakıyor. Belki de her şey, kaybetmenin kaçınılmazlığına alışmanın bir yoludur.