Kıyıya Vuran Deniz

Gecenin sessizliğinde yalnızlığın peşine düşen bir yolcu bu. Ne şair ne de kalabalıkların aradığı bir ses; sadece türkülerle beslenen, Neşet Ertaş’ın nağmelerinde kaybolan bir gezgin. Çayını demli içer, cam bardağın kırılganlığına sığınırken yalnızlığı çoğaltır. Şarap bilmez, vecdini de; harflerle avunur, kelimelerle nefes alır. Nesimi’nin dizelerinde yürür, Yunus’un sırlarını taşır yüreğinde. Mesnevi’nin ışığı düşer gecelerine, Bekir Sıtkı’nın şarkıları sarar hüznünü. Zamanın aynasına mahzun bakar, öylesine yaşar işte – ne arar ne de bulunur. Sessizliğin içinde kaybolan bir ruhun izini sürer sayfalar.