Kıyısında Durdurulamaz Zamanın

Zamanın durdurulamaz akıntısının kıyısına oturmuş, ayaklarını sallıyorum usulca. Parmaklarımın ucundan kayıp giden anlar, beni de beraberinde sürüklüyor sanki. Önümde, benden öncekilerin bıraktığı izler yüzüyor; solmuş yapraklar, unutulmuş çiçekler, geçip giden her şeyin sessiz tanıkları. Ben, yine aynı benim; ama zaman, her defasında başka bir yüzünü gösteriyor. Akıp giden bu nehrin içinde, bir taş parçası gibi sabit kalmaya çalışıyorum, ne var ki her şey bir an sonra yok oluveriyor. Sanki her şey geçiciliğin gölgesinde dans ediyor.