Kıyamet

Sabahattin Öğretmen’in sözleri yıllar sonra zihnimde yankılanıyor: *"Sular çekildiğinde karıncalar balıkları nasıl yerse, yükseldiğinde balıklar da karıncaları yutar. Her şeyin sırrı suyun akışında."* O gün gençliğimin verdiği pervasızlıkla alay etmiştim bu sözlere. "Ne fark eder ki?" demiştim, "Bir güçlü zayıfı yutar, hayat böyle işte." Gülümsemesi, soruma değil, cehaletimeydi sanki. "O zaman sen de suya girme," demişti sadece. Oysa ben suya dalmış, dalgaların arasında kaybolmuştum bile. Şimdi anlıyorum ki, o kibriti çaktığım an, sadece kendi geleceğimi değil, tüm zamanları ateşe vermişim. Tanık olduğum şeyler, bir insanın görmemesi gereken karanlıkları aydınlattı. Kıyamet dedikleri, belki de benim yüzümden kopan fırtınaydı. Dünyaya düştüm, sonra da dünyadan. Güneşin battığı yerde, 1912’de, her şeyin sonu başladı.