Kismet büfesi

Resim yapmaya başladığında, yalnızca gözünün gördüğünü yansıtmakla yetinmişti; kusursuz bir at, bir boğa çizmekten ötesini düşünmemişti. Rüyalarında bile duvarlardan fırlayan, yanına sokulan hayvanların peşinden koşmuştu. Zamanla fark etti ki, bakmak yetmiyor. Kovalayanla kovalananın, insan ya da hayvan fark etmeksizin, çığlıklarına kulak vermek, bu seslerin ardındaki acıya dokunmak, koşanlarla birlikte terlemek, yaralananlarla kanamak gerekiyordu. Resimlerine artık yalnızca görüntü değil, bu çığlıkları, teri, kanı da taşıdı. Ama sonra anladı ki, bu da yeterli değildi. Sanatın derinliği, görünenin çok ötesinde bir şeyler talep ediyordu ondan.