Kısık Vadisi

Annesini erken yaşta yitiren birinin yüreğindeki boşluk, zamanla dolmaz; aksine, hayatın her anında sessizce büyür. Bu kayıp, insanın varoluş hikâyesine kazınmış en derin yaralardan biridir. Ne kadar uzaklara giderse gitsin, ne kadar yeni yerler keşfederse keşfetsin, zihni hep o eski sokaklara, o bildik köşelere döner. Sanki annesi hâlâ oradadır; gülümseyerek, bekleyerek. Ya da belki de uzaklarda olduğunda bile, gözlerini kapattığında karşısına ilk o mekânlar çıkar. Kısık Vadisi, bu unutulmaz acının izini sürerken, kaybın gölgesinde şekillenen bir hayatın hikâyesini anlatıyor.