Kısa Çizgiye Kısa Diyebilenlerin Hikayesi

Hayatın en aydınlık anlarında bile içimizdeki boşluk büyüyor. Anlam arayışımız ekranlarda, arama çubuklarında, dönüp duran düşüncelerde kaybolup gidiyor. Bir köşe başında beklerken aslında kendimizi kolluyoruz; belki bu sefer gerçekten o çıkagelir diye. Ama yalnızız, hem de kalabalıkların tam ortasında. Yaralarımız var, acılarımız kendimize has, ama konuşmuyoruz. Sessizliğe gömülmüşüz, uykuya dalmış gibi. Umutlarımız rüyalarda saklı, uyanıkken ise kara bir liste bizi bekliyor. Kimimiz ipleri hazırlıyor, kimimiz balkon korkuluklarına tutunup yüksekliği ölçüyor. Oysa bir el uzansa, bir ses duyulsa, belki de her şey değişir. Hüseyin Kural, bu sessiz çığlıkları duyuyor. Öykülerinde, bizi yeniden denemeye çağırıyor; küçük bir bahçeye, umuda doğru kanat çırpmaya. Sevginin gücünü hatırlatıyor, yalnızlığın en derininde bile kendimizle dost olmayı öğretiyor. Bazen uzun uzun anlatılanlar gözlerimizden bir anda.