Kış Tutulması

Ayşe Aldemir’in *Kış Tutulması*, hayatın anlamını arayan bir ruhun iç hesaplaşmalarına odaklanıyor. Çocukluğunda, her sabah evinin önünden geçen sığır sürülerinin ardında bıraktığı toz bulutlarını izlerken, "İşte hayat bu!" diye düşünen anlatıcı, yıllar sonra aynı soruyla baş başa kalır. Haraptarlı Nafi’nin alaycı gülüşleri hâlâ kulaklarında çınlar; sanki o, her şeyi bilen bir bilgeymiş gibi. Oysa dünya, anlatıcının alnına kazınmış yaralar gibidir: dokunmak istediğin ama dokunduğunda pişman olduğun, kanattıkça derinleşen, sonra kabuk bağlayıp unutmaya çalıştığın izler. Nafi’nin "Sen ne bilirsin ki?" bakışları, bu sorgulamaları daha da ağırlaştırır. Herkesin dünyası farklıdır belki, ama onunki acıyla yoğrulmuş, toz ve kan arasında savrulan bir yolculuktur.