Kış Günleri ve Kilitler

Düşünceler bir zincir gibi peş peşe sıralanırken, geçmişin kapılarını aralamak ne kadar da zor geliyor insana. Bilinmeyenin ağırlığı altında ezilen bir adamın, kendi iç hesaplaşmasını kâğıda döktüğü bu kısa ama yoğun roman, yaşamın anlamını sorgulamanın eşiğinde duruyor. Her satır, bir anıyı didikleyen parmaklar gibi, geçmişin kilitlerini zorluyor; cevaplar belki yok, belki de hiç aranmadı. Yaşananlara "çaba" demek bile yetersiz kalırken, yazar, incecik bir deftere sığdırdığı sözlerle, sessizliğin gürültüsünü duyuruyor. Kış soğuğu gibi içe işleyen bu metin, okuru kendi belleğinin koridorlarında kaybolmaya davet ediyor.