Kış Güneşi Şiirler

Kar taneleri saçlarına usulca konarken sokaklar sessizliğin kucağında kaybolur. Lambaların solgun ışığı, yalnızlığın gölgesinde titreşir. Düşler, rüzgârda savrulan yapraklar gibi dağılır; yollar bulanık, ufuklar belirsizdir. Gecenin karanlığı, parçalanmış bir aynadan yansıyan görüntüler gibidir – renksiz, kırık, ama yine de gerçek. Yıldızlar düşer yoluna, ama o yoktur. Hava buz gibi, gökyüzü kapkaranlık. Üşüyen yalnızlık, yüreğine sızar. Özlem, sessiz bir şarkı gibi dudaklarında dolaşır. Kışın soğuğu, tenini değil, ruhunu dondurur sanki. Her dizede, kaybolan bir sesin yankısı gizlidir – beklemenin, umudun ve unutulmanın ağırlığı.