Kış

Kötülük, en saf haliyle çocuklara yönelir; tıpkı onların masumiyeti gibi katışıksız, yalın ve acımasız. Birinde karanlık, diğerinde ışık vardır, ama bu ikisi bir araya geldiğinde ortaya ne gri bir ton ne de uzlaşma çıkar. Kötülüğün saflığı, iyiliği paramparça eder; umut ise, ıslanmış bir kibritten alev beklemek kadar zayıf kalır. Çocukların bu karanlıktan tek sığınağı, bir anne yüreğinin sıcaklığıdır. O da yoksa, kışın ortasında, ayağı tuzağa düşmüş bir ceylan yavrusu gibidirler; üşüyen, korkan, yaralı. Bu roman, kötülüğün gölgesinde büyüyen çocukların, kırık kalplerden kanat örenlerin ve yaşamın acılarına rağmen ayakta kalmaya çalışanların hikâyesini anlatıyor. Aşkın, öfkenin, intikamın, kederin ve en çok da yalnızlığın iç içe geçtiği bir kader dokusudur bu. Her satır, insanın içindeki direnişi, umudu ve bazen de umutsuzluğu fısıldar.