Kış Algını

Ellerimiz birbirine değdiğinde, saçlarımın ucunda saklı o keskin soğuk hissiyle irkilirim. Nurhayat’ın gözlerinde inekler ve zürafalar, asla tükenmesin istenen şeylerin gölgesi gibi titreşir. Birlikte attığımız her adımda, kapılar yumruklandıkça, sanki ikimizden biri o eşiği aşmak üzereymiş gibi bir telaş sarar ortalığı. Kuşların kanat çırpışında bile umulmadık bir haber gizlidir; kimse onlardan böyle bir şey beklemezken, kepenkleri usulca indirirler. Ellerimiz birbirine kenetlenir, çünkü sen de biliyorsun: bazı şeyler, ancak birlikte tutunduğunda anlam kazanır.