Kirpiklerine As Beni - Kavuşamayanların Hikayesi

Bu şehir, seninle yürüdüğümüz her adımda soluğunu taşıyor hâlâ. Gözlerinin değdiği taşlarda, kokunun sinmiş sokaklarda, yalnızlığımın yankılandığı her köşede... Bir zamanlar gölgeme karışan varlığın, şimdi nasıl da uzaklarda savrulup gitti. Şairin dediği gibi, "Nereye gitsen ardında iz bırakır bu şehir," ama sen gittiğinde, geriye sadece izlerin kaldı. Yüreğimdeki boşluk, faili meçhul bir kayıp gibi büyüyor her gün. Kim bu içimde hıçkıran, sahipsiz beden? Kim bu yitiklikle baş başa kalan yalnızlık? Bilseydin, nasıl da tüm benliğimle sana tutunduğumu, belki gözyaşların akardı sessizce. Gerçekler, aklımı bir inzivaya çekiyor; sensizken bu şehre, bu hayata yabancıyım. Çığlıklarımın sahibi yok, acımın adı yok. Uzaklığın, içimde patlamaya hazır bir dinamit gibi tütüyor. Ne çok güneş batmış yaralarımıza... Ve ne çok karanlık sarmış yüreğimi.