Kirpiklerine As Beni

Bu şehir, seninle yürüdüğüm her köşesinde hâlâ nefesini taşıyor. Taşları, duvarları, rüzgârı bile seni anımsatıyor sanki. Oysa yokluğun, bir gölge gibi değil de, ansızın çekilen bir nefes gibi çarptı yüreğime. Her adımda topuklarının izini sürüyorum, her sokakta kokunu arıyorum; ama sen yoksun. Şairin dediği gibi, "Nereye gidersen git, bu şehir peşinden gelir," diye düşünmüştüm. Oysa şimdi anlıyorum ki, sen gidince şehir de anlamını yitirmiş. Yüreğimdeki boşluk, faili meçhul bir kayıp gibi büyüyor. Kim bu içimde hıçkıran, sahipsiz, kimsesiz his? Bilseydin, nasıl da yalnız kaldığımı, nasıl her şeyin ortasında bile sana sığındığımı, belki gözyaşların akardı. Gerçekler, zihnimi bir inzivaya çekiyor; gölgem raylara düşüyor, sen yokken bu şehir bile yabancı. Acı dinmiyor, dinmeyi unuttum artık. Uzaklığın, her defasında içimde patlayan bir dinamit gibi... Mesafe yetmiyor, yetmedi hiç. Ruhumun kanayan yarası, ne.