Kirpiğinde Darağacı

Göç mevsimi geldiğinde, tenine düşen soğuk bir rüzgâr gibi ansızın çarpar hayat. Yapraklar kurur, dallar boşalırken içindeki kanat sesleri çoğalır. Gözlerinde büyüyen telaş, göçmen kuşların kanat çırpışlarıyla karışır; bir nehir gibi akar damarlarında, durdurulamaz. Her adımda, geçmişin izleriyle yüzleşir bedeni, sanki her an darağacına asılı bir gölge taşır sırtında. Yazılan her satır, bir nefes alıp veriş kadar doğal, bir hüznün ağırlığı kadar derin. Acının ve umudun arasında savrulan bir ruhun, sessiz çığlığını duyarsın sayfalar arasında.