Kırmızıyı Sevmeyen Biri

Felix’in doğum günü pastası, morg sedyesini andıran soğuk bir tepside servis edildiğinde, herkesin yüzünde garip bir şaşkınlık vardı. Pasta, adeta cansız bir bedeni simgeliyordu – onun bedenini. Felix, bu tuhaf sahneye bakarken içinden geçenleri bastıramadı: "Tanrım, bu ne biçim bir şaka?" Karşısında, çocukluğunun geçtiği Adams Park duruyordu; artık eski ihtişamından eser kalmamış, yalnızca anıların gölgesi olarak. Babasının omuzlarında izlediği futbol maçları, ada takımının zafer dolu günleri gözlerinin önünde canlandı bir an. Silah sesleri yankılandı. İlk kurşun boğazını delip geçmiş, ikincisi göğsüne saplanmıştı. Asıl ölümcül olan, ilk darbeydi. Sehpanın üzerinde, mermileri eksilmiş bir tabanca duruyordu; namlusunda tek bir kurşun kalmıştı. Whitman, olay yerine koşarak geldiğinde soluk soluğaydı. "Nerelerdeydin sen?!" diye bağırdı öfkeyle. Ortada bir kaos vardı; planlı bir karmaşa. Kimilerine göre bu,.