Kırmızı Yol

Zihninde adını koyamadığı düşüncelerle dolu bir insan, karnında yaşam umudu taşıyan ama aslında ölü bir bebek saklayan anneye benzer. Aynı dili konuşup birbirini anlamayan bireylerden oluşan bir toplumsa, çaresizce el kol hareketleriyle bağırıp çağırarak iletişim kurmaya çalışan kalabalıkların yurdudur. Bu kalabalık, en küçük bir haberle gündemini değiştirir; anlık heyecanlarla dolu zihinlerin geleceğe dair kaygısı yoktur. Yarını olmayan meşguliyetler, istikrarsız düşüncelerin yönünü şaşırtır. Oysa istikrar ve yön, zihnin varoluşunun ta kendisidir. Yoksa zihin, mandaların batağa saplandığı gibi, kendi bataklığında kaybolur. Gerçekle hayali birbirine karıştıran, ortak bilincin kalplere hükmettiği bir çağda bu sözler belki kulak ardı edilecektir. Yine de umutsuz değilim. Umudum, ağustos sıcağında avuçta eriyen kar gibi, içimde sessizce duruyor.