Kırmızı Narköy

Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte en güzel giysilerini kuşandı. Saçlarını özenle örüp aralarına kırmızı iplikler doladı, nergis yağı kokusunu kulaklarının arkasına sürdü. Kırmızı çarıklarının bağlarını yenileyip ayağına geçirdi, bulduğu kuş tüylerini saçlarına iliştirdi. Aynada yansıyan görüntüsü, artık bir genç kızınkine benziyordu. Ninem için hazırlanmıştı; onu heyecanla beklerken, mutfakta sofranın başında ilk oturan ve son kalkan o değil miydi hep? Pencereden bakarken, yıldızların altında ağır adımlarla yaklaşan ninemini gördü. Sırtında sanki bütün dünyayı taşıyormuş gibi eğilmişti. Bahçeden geçip kapıya ulaşana dek gözlerini ondan ayırmadı. Yüzündeki her çizgi, anlatılmayı bekleyen bir hikâye gibiydi. Eski ama tertemiz pabuçları, kahverengi entarisi ve başındaki kırmızı yaşmağıyla içeri girdiğinde, onunla birlikte yılların izleri de odaya doldu.