Kırmızı Minibüs

Güneş batarken, küçük bir çocuk ıhlamur çiçekleriyle dolu avuçlarını sıkı sıkı tutuyordu. Ezan sesi yükseldiğinde, bir kuşun uzun, hüzünlü ötüşü bahçeyi doldurdu. Çocuk başını kaldıramadı bile; annesinin sesi duyuldu birden. Ayağa fırladı, gözleri yaşlı kuşu ararken, yıllar önce annesinin diktiği servi ağacı ona doğru eğildi sanki. "Gel," diye fisıldadı dalları. Çocuk sarıldı ağaca, gözlerini yumdu. Annesinin türkülerini, babasının sesini, reçine kokusunu içine çekti. Kuşların kanat çırpışları arasında, uzaklardan gelen bir ses duydu: anne, baba, Engin abisi... Hepsi yeşil bir kuş olup gökyüzünde süzülüyordu artık. Akşam karanlığı her yanı sardığında, çocuk gözlerini açtı. Serviden havalanan küçük, yeşil bir kuş gökyüzüne karıştı. "Anne!" diye bağırdı, ama yetişemedi. Kuş, sonsuz mavilikte kaybolup gitti.