Kırmızı Leylek

İstanbul’un gecesi, Pierre Loti Tepesi’nde bir kez daha büyülü bir buluşmaya ev sahipliği yapıyordu. Tayfun Hoca’nın ateş böcekleri, karanlığın maviliğinde dans ederken, şehir sanki bütün evreni kucaklıyordu. Bu gece, yorgun sevdaların ve yalnızlıkların ağırlandığı bir limandı İstanbul; küskün gemilerin ardında savrulan karanfil kokulu saçlar, sessiz çığlıklar gibiydi. Capella’nın müziği, Tibet ezgilerinin nağmeleriyle birleşince, salondaki herkesin içindeki hayaller gün yüzüne çıkıyordu. Behzat’ın sahnede yarattığı rüzgâr, izleyenleri adeta o tepeye taşıyor, ruhları bir bütün halinde İstanbul’un büyüsüne kapılıyordu. Sanki dünya, bu an için sadece bu şehirden ibaretti; herkes, her şey, o gece İstanbul’un ta kendisiydi.