Kırmızı Kar (Berfa Sor)

Savaşın, zorunlu göçün ve şiddetin gölgesinde kalan toplumlar, yaşadıklarını kolay kolay unutmaz. Travmalar, bireylerin ve toplulukların belleğinde derin izler bırakır; anlatmak ise çoğu zaman acı verici, hatta imkânsız hale gelir. Edebiyat, bu sessizliğin duvarlarını aşmanın bir yolu olarak devreye girer: yaraları görünür kılar, bastırılmış anıları gün yüzüne çıkarır. *Kırmızı Kar*, kolektif hafızanın labirentlerinde dolaşan bir roman. Mehmet Dicle’nin hikâyesi, Maurice Halbwachs’ın "ortak bellek" kavramı ve Giorgio Agamben’in "tanıklık" üzerine düşünceleriyle kesişiyor. Geçmişin yükü, Asûsî’nin suda yansıyan yüzünde ölümün izlerini aradığı bir aynaya dönüşüyor. Anılar, tıpkı erimeyen kar gibi, her daim orada; ne tamamen kayboluyor, ne de tam olarak anlatılabiliyor. Bu kitap, o karanlık sessizliği sözcüklere dökmenin imkânsızlığını ve gerekliliğini aynı anda hissettiriyor.