Kırmızı Deniz

Deniz, bir anda kan kırmızısına büründü. Kanatlarımın altında hissettiğim acı, gökyüzünü unutturacak kadar derindi. Belki de bir avcının tuzağına düşmüştüm, belki de yalnızca yorgunluktu beni yere seren. Bir çocuğun eli uzansaydı şimdi... Ürkek parmaklar, yaralarımı saracak kadar nazik. Ama etrafımda yalnızca dalgalar, yalnızca kızıllık ve sessizlik vardı. Düştüğümde, ölüm sandım kendimi. Gözlerim karardı, yüreğimdeki sızı bir çığlık gibi yükseldi. Yönsüz, güçsüz, bir kırık kiremit parçası gibi savruldum. Kim bilir, belki de bu son uçuşumdu. Ya da belki... Bir el, beni yeniden havalandıracak kadar merhametli olabilirdi.