Kirli Beyaz

Annesinin sözleri zihninde yankılanıp duruyordu: "Birden eksildi." Bu cümle, sanki tüm yaşamının kilidini açmıştı. Eksilmek için önce bütün olmak gerekmez miydi? Oysa etrafında gördüğü her şey, yarım kalmışlıklarla doluydu. Annesinin bastırılmış özlemleri, babasının kaybından sonra açığa çıkan acı dolu aşkı, babasının mırıldandığı türkülerdeki gizli sitemler... Hepsi, bir zamanlar tamamlanmış gibi görünen ama aslında yarım bırakılmış hayatlardı. Kendisi de öyle değil miydi? Dün içine düşen o garip doluluk hissi, şimdi tüm yarımlıklarını gözüne sokarcasına belirginleştirmişti. Mağduriyetten nefret ederdi, ama bu kez acı çeken yalnızca kendisi değildi. Çevresindeki herkes, bir şekilde yarım kalmışlıkların yükünü taşıyordu. Belki de asıl mesele, bu eksikliklerin farkına varmak ve onları kabullenmekti. Yoksa, hiçbir zaman tam olamayacak mıydı?