Kırlangıcın İzdüşümü

İstanbul’un erguvan kokulu bir bahar sabahında, tıpkı kırlangıçlar gibi hafif ve özgür doğduğunu söyler anlatıcı. Kalbi, gökyüzünde savrulan kanatları andıran bu şehirde, gözlerinin derinliklerinde saklı oyunlar oynar. Kırk altı sayfada, bir ömrün izlerini süzer gibi, anılarını ince ince dokur. Her satır, bir anı parçasını usulca havalandırır; rüzgârda savrulup yeniden şekillenir. Kırılgan ama dirençli, tıpkı kırlangıçların uçuşu gibi. Sözcükler, bir izdüşüm misali, iç dünyanın gölgesini kâğıda düşürür. Kısa ama yoğun bir yolculuk sunar bu roman; okuru, kendi anılarının peşine düşürür.