Kırlangıç Mabedi

Romanın kahramanı, mahkeme salonundaki bir sanık edasıyla başlıyor anlatmaya. Her cümlesi, "ben" diye kurulu; bir savunma, bir hesaplaşma, bir itiraf. Dine, toprağa, soya sopa bağlılığından dem vuruyor önce, ama asıl derdi başka: Yüreğindeki ateşi tutuşturacak kıvılcımı bulduğunu, onu taşımanın suç sayılıp sayılamayacağını sorguluyor. Ekmek paylaştığı komşulara sırt çevirmediğini, sadece yolunun onları geride bıraktığını söylüyor usulca. Baharın goncaya durması gibi, güllerin açması gibi doğal bir şey bu ona göre. Kapısını çalan hiç kimseye "kimsin, nesin" diye sormamış; misafir Tanrı’dan gelendir çünkü. Peki ya suç? Suç, belki de sadece yürümekten ibaret.