Kırk Yama

1970’lerin sonuyla 1990’ların başını sarmalayan bir mahalle düşünün: İğde ve ıhlamur ağaçlarının gölgelediği sokaklar, demir kapılara sarmaşan yediveren güller, akşamüstleri yeşil hortumdan fışkıran suyla can bulan bahçeler. Çocuklar çekirdek kabukları yüzünden Mansur Efendi’nin süpürgesinden kaçar, Mizample saçlı hanımlar döpiyesleriyle dolaşır, takım elbiseli beyler bakkaldan gazete alırken sohbeti uzatır. Taş fırının sıcak ekmeği, yorgancının nakışlı yorganları, tuhafiyecinin rengârenk düğmeleriyle dolu tezgâhı… Televizyon antenini dama çıkıp düzeltmek için uğraşan babalar, Kaçak’ı ya da Kunte Kinte’yi izlemek için sabırsızlanan çocuklar. Kışın közde kestaneler, yazın gazete külahında buğulu çağlalar satan Ali Amca, kartopu oynarken elleri buz kesen mahalle sakinleri. Balkonlara kurulan yaz sofraları, selamlaşan komşular, yardımlaşan eller. İlk aşklar, yazın kısa ömürlü heyecanları, ergenlik sancıları,.