Kırk Ambar 2 / Lehçe-t-ül Hakayık

1932’den 1950’ye kadar Türkiye’nin minarelerinden yükselen ezan, alışılmışın dışında bir dille okundu. Devletin kararıyla Arapça yerine Türkçe tercih edilmiş, ibadetin dili değiştirilmişti. Camiler sessizleşti, müezzinler zoraki bir görevi yerine getirir oldular; bazıları kapatıldı, bazıları ise ahıra ya da parti binasına dönüştürüldü. Ta ki 14 Mayıs 1950’ye kadar. O gün, Demokrat Parti’nin “Yeter! Söz milletindir” sloganıyla kazandığı seçim zaferi, sadece bir iktidar değişimi değil, halk iradesinin yeniden tecelli ettiği bir dönüm noktasıydı. Meclis, ilk kez milletin sesini bire bir yansıtıyordu. Ezanın dili konusunda alınan karar da bu değişimin simgesi oldu: Artık kimseye zorla bir dil dayatılmayacak, herkes inancını kendi dilediği şekilde yaşayabilecekti. İnsanlar, minarelerden yeniden “Allahu ekber” sesini duyduklarında, sadece bir ezan değil, özgürlüklerini de geri almışlardı. Adnan Menderes, bu.