Kırılma

Halil’in annesi evden ayrıldığında, yüreği parçalanan sadece çocuk olmuştu. Babası, ne kadar çabalasa da o eksikliği dolduramayacağını biliyordu; öğretmenlerin de dediği gibi, kimse bir annenin yerini tutamazdı. Geceleri Halil’i kollarının arasına alıp uyutmaya çalıştı, sıcacık sarılmalar yetmedi. Evde hep aynı sahneyle karşılaştı: Halil, incecik battaniyesine sarılmış, sessizce oturuyordu. Nedenini sormaya korktu. Belki de o battaniye, kaybettiği güvenin son kırıntısıydı. Aradan geçen zamanda, Halil’in içindeki kırılmanın izleri silinmedi; sadece görünmez oldu.