Kırık Sühve

Eyşan Akay, hayatın sınırlarını net çizgilerle belirlemiş bir kadındı; duygularını ise özenle korunan bir kaleden ibaret sanıyordu. Ta ki karşısına çıkan adam, o kalenin kapılarını zorlayana dek. Sevmek, ona göre bir zaaf değil, bir tercihti – ama bu kez tercih etmediği halde sevdi, güvendi, inandı. Oysa gerçekler, zamanla ortaya saçılan kırık cam parçaları gibiydi: her adımda daha derin yaralar açan, her bakışta daha acı veren. Aşk, umutla başladığı yolda birer birer solan bir mum gibiydi artık; alevini yitirdikçe, geriye yalnızca ruhlarını saran soğuk bir karanlık kalıyordu. "Göğsümde yabancı bir dokunuşun izleri, zihnimde yalanların gölgesi... Her an biraz daha kaybediyordum; onun varlığında kendimi, onun sözlerinde gerçeğimi.