Kırık Şehir

Büyük şehir, üst üste yığılmış katmanların ağırlığı altında inliyor. Gün ışığı, kalabalığın gürültüsünü bastıramadan solarken, gece ansızın çöküyor ve işe gidenler karanlık sokaklarda nefes almaya çalışıyor. Sabahın ilk saatleri, yapışkan bir sessizlikle sarılı; havada asılı kalan yalnızlık, taze bir yaradan sızan kan gibi ağır. Sonra gökyüzü yarılıyor, mor bulutlar öfke kusuyor, lağımlar taşarak sokakları boğuyor. Binalar yıkılıyor, insanlar panik içinde savruluyor, şehir kendi içindeki çürümeyi kusarcasına sarsılıyor. Zaman durmuş gibi; saatler, dakikalar anlamını yitiriyor. Gökten martılar yağarken, bir tuhaflık havada asılı kalıyor. Sanki kadınlar, sistemli bir isyanla erkekleri ortadan kaldırıyor. Kırık Şehir, ne eksik ne fazla; sadece bir çöküşün, bir başkaldırının, bir hayaletin hikâyesi. Tekinsiz, ürkütücü ve bir o kadar da gerçek.