Kireç

Ömer Erdem’in *Kireç*’i, sessizliğin ve kopukluğun içinden yükselen bir çığlık gibi. Masanın etrafında toplananlar, bir arada olsalar da birbirlerinden uzak; tıpkı duvardaki nakışlar gibi özenle örülmüş, ama canlılığını yitirmiş. Sevgi dediğimiz şey, susuz toprakta filizlenmeye çalışan ot misali solup gidiyor. Dün kardeşçe akan süt, bugün yüzlerden süzülen kirece dönüşüyor. Kimse uzaktan gelen seslere kulak vermiyor artık; herkes kendi kuyusuna çekilmiş, sesini duyuramadan. Yağmurun radyodan sızan cızırtıları eşliğinde düşlenen geceler, verip veriştirmenin acımasız dengesiyle buluşuyor. Almak da vermek kadar hüner ister, ama bu kuyuda sesini duyurmak için ne kadar bağırırsan bağır, yanıt veren olmuyor. Sırt sırta yaslansak bile, aynı yüzü taşımamıza rağmen, birbirimizi göremiyoruz. *Kireç*, bu unutulmuşluğun, bu yalnızlığın hikâyesini anlatıyor; kelimelerin arasında kaybolan, ama asla susmayan bir sesle.