Kireç Ocağı

Thomas Bernhard’ın *Kireç Ocağı*, terk edilmiş bir taş ocağında geçen, boğucu bir yalnızlığın hikâyesini anlatıyor. Konrad, yıllardır tekerlekli sandalyeye mahkûm eşiyle birlikte bu ıssız mekâna kapanmış, garip işitme deneyleriyle uğraşırken bitmek bilmeyen bir eser yazma hayali peşinde koşar. Ta ki bir gün, kaç el ateş edildiği bile bilinmeden, eşini öldürünceye dek. Roman, bu karanlık ve gizemli sonla başlayıp geriye dönerek, saplantıların, çaresizliğin ve deliliğin sınırlarında gezinen bir adamın içine düştüğü çıkmazı didikliyor. Bernhard, insanın kendi yarattığı hapishanelerde nasıl çürüdüğünü, mükemmellik arayışının nasıl bir yıkıma dönüştüğünü, soğuk ve keskin bir dille ortaya koyuyor. Dış dünya ile bağını koparmış bu karakterin sesleri, gürültüleri ve sessizlikleri, okuru da içine çeken bir labirente dönüşüyor. İnsanın, insanla kirlenmeden var olamayacağı gerçeği, sayfalar arasında yankılanıp duruyor.