Kirazlar Çiçek Açar Açmaz Gel

Annesinin söz verdiği günü beklerken, çocuk yuvasının bahçesindeki kiraz ağaçlarına tutunur küçük yürek. Her sabah uyanır, dalların çıplaklığını izler; yeşilin, çiçeğin, beyazın gelişini umutla gözler. Oysa annesi gelmez. Yıllar geçer, özlem yerini sessiz bir öfkeye bırakır. Bakıcının ellerinde büyüyen, onlarca çocuğun arasında kaybolan bu küçük beden, artık büyümüştür. Kiraz ağaçları her bahar yeniden çiçek açarken, o da geçmişin izlerini sürer. Tutulmayan sözler, içindeki boşluğu derinleştirir. İntikam zamanı gelmiştir – hem annesi, hem de kendisi için. Orhun Veli Batu’nun dokunaklı öyküsü, unutulmayan bir bekleyişin ve zamanla nasıl değiştiğini anlatıyor.