Kınında Bekleyen Rüzgar

Akşamın hoyrat karanlığı, insanın gözlerini sonsuzluğa kapatışını andırıyor sanki. Şehir sessizliğe bürünürken, bir ömür de toprağa karışıyor. Doğu’nun ücra bir köyünde, seksen yaşında hayata veda eden bir kadının ardından söylenenler, yüzeysel bir teselliden öteye geçmiyor: "Her şeyi yaşadı, çocuklarını büyüttü, torunlarını sevdi... Artık ölse de olurdu." Bu sözler, aslında yaşamın ne kadar dar bir çerçevede değerlendirildiğini gözler önüne seriyor. Ta ki kadının kardeşi, kısık bir sesle dört kelimeyle her şeyi altüst edene dek: *"Ablam deniz görmedi."* Üç yanı denizlerle çevrili bir ülkede, denizi hiç görmemiş olmak... Yaşamış sayılmak için yeterli mi bu? Olcaytuğ’un hikâyesi, görünenin ardındaki sessiz acıyı, hayallerin kınında unutulan rüzgârı fısıldıyor.