Kimsesiz

Mirza ve ben, aşkın ne demek olduğunu bilmeden birbirimize tutunmuştuk. İlk karşılaştığımız anı sanki dünmüş gibi hatırlıyorum; o zamanlar bu kadar inişli çıkışlı bir yolculuğa çıkacağımızı söyleseler, kahkahalarla karşılardım. Oysa şimdi, o kahkaha attığım hayatı yaşıyorum işte. Aramızda hep garip bir bağ vardı; ne tam anlamıyla sevgiydi ne de kopabilme cesareti. Yine de birbirimizden vazgeçmek, elimizde değildi sanki. İmkansız denen şey, aslında insanların ellerinde şekillenen bir yanılsamaydı. Mirza’yla yeniden bir araya gelmek, işte bu yanılsamayı yıkanın ta kendisi oldu. Her şeyin ötesinde, birbirimize ne kadar sıkı sarıldığımızı fark etmek, belki de en büyük zaferimizdi. Hayat, bazen gülüp geçtiğiniz anlarda sizi en derinden yakalayan bir oyun oynuyordu. Biz de bu oyunun içinde, birbirimize tutunarak ayakta kalmaya çalışıyorduk.