Kimsenin Bilmediği İnsanlar

Güneş batarken, ıssız sokakların ucunda durup bekleriz bazen. Ne umutla, ne de korkuyla; sadece zamanın geçip gittiğini bilerek. Etraf alacakaranlığa gömülür, gölgeler uzar, soğuk yavaşça sızar içimize. Karşıdaki boş arsada aç kediler, umarsızca eşeledikleri çöplerden aradıklarını bulamaz, sessizce çekip giderler. O arsa, bir zamanlar top koşturduğumuz, çelik çomak oynadığımız, ilk aşkların heyecanını tattığımız yerdir. Sevgilim fısıldar: "Çok geç kaldık artık." Peki, neyi kaçırdık? Gitmeyi mi, kalmayı mı, yoksa sadece beklemeyi mi? Kadri Öztopçu, bu kitapta toplumun unuttuğu, görmezden geldiği ya da belki de hiç fark etmediği insanların izini sürüyor. Sıradan hayatların ardındaki kırılganlıkları, yalnızlıkları ve sessiz çığlıkları, derin bir hüzünle anlatıyor. Her biri kendi gölgesinde yaşayan bu insanlar, aslında hepimizin bir parçası olabilir mi? Belki de yanı başımızda, fark etmediğimiz kadar yakınlarda.