Kimseli

Şevval Özdemir’in *Kimseli*si, okudukça içine çeken bir suskunluğun peşine düşüyor. Her satır, yılların biriktirdiği gürültüsüz bir yalnızlığı taşıyor; sayfalar, sanki kendi acısını anlatmaktan çekinir gibi kıvrılıyor. Cümleler, görünmez bir kurala boyun eğen dizeler misali, umutsuzca bir oyunun parçası oluyor. Bu derin sessizliğin kaynağı belirsiz kalınca, suç sessiz harflere yükleniyor. İnce ama yoğun bir anlatımla örülü bu roman, suskunluğun ardındaki sesi ararken, okuru da kendi içindeki boşluğa bakmaya davet ediyor.